observing the unseen.-

UP NEXT

2012-02-10T08:38:00.000-08:00

stay tuned for scenes from our next episode!
- - - just kiddin'

πάντως αναμείνατε ανάρτηση για την πολυαναμενόμενη ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου

that's a promise.-

you know you love me

university 1.03

2012-02-10T07:13:00.000-08:00

H προηγούμενη ανάρτηση ήταν σχετική με τα άτομα που μπήκαν στη ζωή μου.
H σημερινή λοιπόν ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλα εκείνα τα παιδιά που βγήκαν αναπάντεχα και μη από την καθημερινότητά μου.

Tο τέλος του σχολείου σηματοδότησε για όλους μας (έτσι τουλάχιστον νομίζω σύμφωνα με τη σύντομη και ταπεινή μου εμπειρία, αλλά και με την παρακολούθηση --τι σκατά observer θα ήμουν άλλωστε;-- του περίγυρού μου) την λήξη μιας μακρόχρονης και γεμάτης συγκίνηση περιόδου, αλλά ταυτόχρονα και την αρχή μιας νέας εποχής.
κάποια πρόσωπα, θέλοντας και μη, έμειναν στο παρελθόν.
θέλοντας, για όλα εκείνα τα παιδιά με τα οποία απλά ήταν α-δ-ύ-ν-α-τ-ο-ν να συνυπάρξεις, όσο συγκαταβατικός και να είσαι. ένας από τους λόγους που πάντα μέτραγες και συ κι εγώ τις σχολικές σου μέρες αντίστροφα, είναι για να φύγεις όσο το δυνατόν πιο μακριά τους.
από την άλλη, η κατηγορία του "μη θέλοντας" περιλαμβάνει όλα εκείνα τα άτομα με τα οποία έλεγες ότι θα κρατήσεις επαφή και τώρα πια μιλάτε μόνο στις γιορτές.
κανονίζεις εξόδους που δεν οριστικοποιούνται (guilty as charged), υπόσχεσαι να τηλεφωνήσεις και το θυμάσαι όταν τελειώνει η κάρτα σου και πολλά άλλα ανάλογα σκηνικά.

ωστόσο, υπάρχει και άλλο ένα κριτήριο, εξαιτίας του οποίου χάνεσαι μ' έναν άνθρωπο στη χαοτική ζούγκλα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης (και δεν εννοώ τη βαβούρα του πανεπιστημίου, μέσα στην οποία χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα-- και αντιστοίχως χάνεις και συ τα παιδιά των άλλων κλιμακίων)--> true fact

πρόκειται για την απόσταση.
Η μια περίπτωση είναι να είσαι τόσο κοντά με ένα φίλο σου (μιλάμε ίδια πόλη πάντα) και ταυτόχρονα τόσο μακριά.
H είσοδος στο πανεπιστήμιο σημαίνει αλλαγή των προτεραιοτήτων σου (είτε το παραδέχεσαι είτε όχι). δεν το ήθελες, αλλά γνώρισες νέους ανθρώπους, με τους οποίους μοιράζεσαι τα ίδια ενδιαφέροντα (μιας και το αντικείμενό σας είναι κοινό και αγαπητό και στις δύο μεριές). και κάπως έτσι αποτραβήχτηκες.
εγώ το έκανα. όμως κι εσύ το έκανες. όσο και αν θες να τ' αρνηθείς είσαι κι εσύ τόσο ένοχος όσο κι εγώ. και μιας κι εγώ έχω υποσχεθεί να πω σε αυτό το μπλογκ την αλήθεια, όσο πικρή, δυσβάσταχτη και ενοχλητική ακούγεται, αναλαμβάνω την ευθύνη να το ομολογήσω και για τους δυο μας.

H άλλη περίπτωση είναι να φεύγει ένα πολύ αγαπημένο σου πρόσωπο σε άλλη πόλη, για σπουδές. είτε αυτή είναι 3 ώρες απόσταση είτε στην άκρη του κόσμου, εσύ πονάς. σόρρυ, εγώ πονάω. (παρασύρθηκα από πάνω με το β' ενικό)
και δεν είμαι συναισθηματική. δεν είμαι ευαίσθητη. δεν είμαι "ό,τι-άλλο-έχει-ως-συνθετικό-τη-λέξη-αίσθημα".
Tο είπαν στη μαμά μου στο μαιευτήριο, ότι γέννησε μια πέτρα. της το 'παν στο δημοτικό, ότι έχει μια άκαρδη και ασυγκίνητη κόρη.
ΟΜΩΣ.-
εδώ στενοχωρήθηκα. και λέω στενοχωρήθηκα για να μη μας πάρουν από τώρα τα ζουμιά.
βασικά στην αρχή νομίζω ότι το πήρα καλά. λυπήθηκα, μου έλειψες, σε πεθύμησα, οκ. έχουμε τα τηλέφωνα, έχουμε και το skype.
Τη δεύτερη φορά (ίσως να φταίει ο αποχαιρετισμός, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά), μου έκατσε άσχημα η απουσία. τη δεύτερη φορά, η πέτρα έλιωσε και η άκαρδη και ασυγκίνητη κόρη έκλαψε. όμως έκλαψε για τα καλά.
Τη δεύτερη φορά αλήθεια πόνεσα. δεν το περίμενα, τα μάτια δάκρυσαν αβίαστα. δεν ήθελα να φύγεις, δεν ήθελα να σ' αφήσω. ήθελα απλά να 'ρθω κι εγώ.

(χαρτομάντιλο, φύσημα μύτης και είμαι πάλι έτοιμη να συνεχίσω)
Always look on the bright side τραγούδησε ο Billie Joe, οπότε κι εγώ, πιστή στους Green Day, οφείλω να δω τη θετική πλευρά.
έρχεσαι πίσω, λοιπόν και γω είμαι χαρούμενη. χαρούμενη, όπως μετράω τις μέρες. χαρούμενη, όπως δεν βλέπω την ώρα. χαρούμενη, όπως πλέω σε πελάγη ευτυχίας.

φέρε λοιπόν τα μπρατσάκια σου και πάμε για κολύμπι ^^

over and out.-

randomly random

2012-02-08T12:20:00.000-08:00

and of course, a random but strongly meaningful post.

I would love to have something illegal with you.
And you.

university 1.02

2012-02-08T12:02:00.000-08:00

ειλικρινά δεν ξέρω ποιοι με συμπάθησαν, ποιοι με αντιπάθησαν και ποιοι θα μου κόψουν την καλημέρα όταν με δουν και πάλι στη σχολή.
από τα views που συγκεντρώσαμε χτες πρέπει να ομολογήσω ότι μάλλον η αντίδραση θα είναι ακραία (είτε γέρνει προς τη θετική είτε προς την αρνητική πλευρά της ζυγαριάς), αφού σπάσαμε τα ταμεία (PAUSE FOR EFFECT AND THEN APPLAUSE) YEAH!!!
πάντως για να γλιτώσω τυχόν απόπειρες χειροδικίας εναντίον μου, σήμερα στη σχολή δεν εμφανίστηκα...
βέβαια, προειδοποιώ τους επίδοξους εχθρούς ότι αν επιχειρήσουν κάτι ανάλογο, θα επιβληθούν κυρώσεις. γιατί στο καλό μπήκαμε στη νομική αν όχι για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας;...
πάμε όμως παρακάτω.-

ύστερα από την πρώτη εντύπωση που μου έδωσε η φοιτητική ζωή, το πανεπιστήμιο ως περιβάλλον και τα μαθήματα, οφείλω:
α) να ομολογήσω ότι μερικά μαθήματα και καθηγητές (ονόματα δεν θα πω) τα λάτρεψα.
β) να εξομολογηθώ ότι σε κάποιες φάσεις βαρέθηκα τη ζωή μου.
γ) να παραδεχθώ ότι υπήρξαν ώρες που λησμόνησα τις σχολικές μέρες. δεν έχει περάσει πια και τόσος καιρός, αλλά δεν ξέρω-- μου φαίνεται τόσο μακρινή ανάμνηση. ίσως φταίει που έφυγε για πάντα αυτή η εποχή αλλά μου έλειψε το σχολείο (όσο και να το κατηγορούσα, όπως είναι λογικό) και όλα τα χαζά και ανώριμα πράγματα που κάναμε μέσα στην τάξη. μου έλειψαν οι παλιοί συμμαθητές, τα παλιά αισθήματα, ο κιμωλιοπόλεμος, η αντιγραφή, τα δράματα (και πάλι ονόματα δεν θα πω).
πρέπει όμως να τονίσω σε αυτό το σημείο, και ελπίζω όποιος το βλέπει τώρα και καταλαβαίνει τι εννοώ, ότι αισθάνομαι πολύ τυχερή που γνώρισα ορισμένα άτομα, που με έκαναν να φτάσω ένα βήμα πιο κοντά στο να βρω τον εαυτό μου.

είναι νομίζω σπάνιο να μπορείς, μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικά διάστημα, να δεθείς τόσο πολύ με ανθρώπους που μόλις γνώρισες.
το σημαντικότερο για μένα ήταν το αίσθημα ότι ανήκω κάπου. ίσως αυτό να είχα ανάγκη.
η χαρά μου απερίγραπτη, όταν τα νέα αυτά στη ζωή μου άτομα με προσηγορεύουν αδερφή τους.
ίσως η οικογένεια να απέκτησε μόλις ένα καινούριο νόημα για μένα. βαθύτερο, ισχυρότερο. όπως και να 'χει, διαφορετικό από το νόημα που δίνουμε όλοι στην οικογένεια εξ αίματος. εδώ τα μέλη της τα επιλέγεις και σ' επιλέγουν για αυτό που είσαι. σίγουρα δεν ξέρεις πού θα σε βγάλει, αλλά είναι κάτι φρέσκο και θες να το κυνηγήσεις. να γραπωθείς πάνω του με νύχια και με δόντια. να το απολαύσεις γιατί σου βγάζει έναν πρωτόγνωρο ενθουσιασμό.
θέλω λοιπόν να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτά τα παιδιά, που ξέρω (μη ρωτάτε πώς) ότι θα είναι δίπλα μου και θα με στηρίζουν στις αποφάσεις μου, έστω και αν αυτές υπαγορεύουν να τεμπελιάζω και να μην διαβάζω συνταγματικό σαν καλό και ευσυνείδητο παιδί, αλλά να κάθομαι και να γράφω στο μπλογκ.
από την άλλη, δεν είμαι παιδί και κάνω ό,τι θέλω (φυσικά και θα χαλάσω την καλοσυνάτη ατμόσφαιρα)

What's your poison, ρωτάνε στις ταινίες. εμένα είναι ο σαρκασμός :D (εκτός θέματος, για να μην ξεχνιόμαστε)

I'll be back.
till next time, farewell my faithfull readers

university 1.01

2012-02-07T14:41:00.000-08:00

Mε καθυστέρηση τριών μηνών, γιατί δεν φημίζομαι γενικώς ούτε για την επιμέλειά μου όπως γίνεται και με το θέμα που έχω με το "θέμα" [βλ. προηγούμενο ποστ]-- και η κρίση αυτοκριτικής συνεχίζεται--, θα σας μιλήσω για την πρώτη εμπειρία μου από το πανεπιστήμιο. αυτό το πανέμορφο μορφωτικό ίδρυμα που διαμορφώνει γνώσεις αλλά φυσικά μορφοποιεί και την προσωπικότητα της νεοεισαχθείσης σε αυτό νεολαίας.

ναι αυτό. Σίνα-Aκαδημίας-Μασσαλίας-Σόλωνος. αυτό το πανεπιστήμιο.

δεν ξέρω για τους υπόλοιπους συμφοιτητές μου, πάντως εγώ το αγάπησα από την πρώτη στιγμή. δεν ξέρω ούτε το γιατί. ίσως έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι ένα καινούριο περιβάλλον, νέα άτομα, πρωτόγνωρο και ενδιαφέρον αντικείμενο.

ίσως να ευθύνεται και το ότι είναι καθαρό και καλοδιατηρημένο. ένα από τα λίγα κτίρια που δεν έχουν παραμεληθεί εντελώς από τον κρατικό μηχανισμό.

ίσως να φταίει που περνάω καλά εκεί μέσα.

αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

σαν μικρό παιδάκι την πρώτη του μέρα στο σχολείο, είχα κατατρομάξει, για να το θέσω ευπρεπώς.

δεν ξέρω ακριβώς γιατί, πάντως πάντα είχα το άγχος αν θα καταφέρω να κάνω νέους φίλους. έτσι ήμουν στο νήπιο, έτσι στο δημοτικό, έτσι στην κατασκήνωση, στο γυμνάσιο-λύκειο, έτσι στα αγγλικά-γερμανικά και φροντιστήριο. δεν μπορώ να το δικαιολογήσω, απλά έρχεται μόνο του.

έτσι λοιπόν, τα είχα παίξει. αλλά όπως αποδείχθηκε αργότερα, το ίδιο συνέβαινε και σε άλλα 400 άτομα από το έτος μου (ναι έχω αρχίσει να μαθαίνω φοιτητικούς όρους, fuck yeah!)

δεν υπήρχε λοιπόν λόγος να φοβάμαι ότι θα γίνω εκείνο το παιδάκι που πέρασε όλα τα σχολικά του χρόνια στη γωνία του σχολείου δίπλα στο σκουπιδοτενεκέ, δεν μου έκλεψε κανείς το κολατσιό και τα λεφτά που φύλαγα για τον πρώτο μου φοιτητικό καφέ. αντίθετα, κατάφερα να δικτυωθώ και τώρα στόχος μου είναι να τους μάθω ει δυνατόν περισσότερα άτομα! [ξέρω, υπερβάλλω]

ξεπερνώντας αυτό το πρώτο σοκ, φτάνω στο επόμενο.

όπως ήταν φυσικό, είδα κι εγώ εκείνο τον κούκλο από το τάδε κλιμάκιο.

σε όλες μας άρεσε, το ξέρω και ας μην το παραδέχονται μερικές. επίσης ξέρω ότι άρεσε ΚΑΙ σε μερικούς. δεν υπάρχει λόγος να το κρύβετε. το ξέρω, τα ξέρω όλα, δεν μπορείτε να μου ξεφύγετε. και για να επιστρέψω στο θέμα μου, όσο γρήγορα μου κόπηκε η ανάσα από την απαράμιλλη ομορφιά του γνωστού-άγνωστου κυρίου, τόσο γρήγορα επανήλθε όταν έμαθα ότι επρόκειτο για κλασική περίπτωση όμορφου μεν, πιασμένου και λίγο ψώνιου δε. τότε ήρθε το κύμα απογοήτευσης. το θετικό είναι ότι το διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο σταδίων ήταν τόσο απειροελάχιστα σύντομο (δευτερόλεπτα σχεδόν) που δε σε νοιάζει και πολύ. το μόνο παράπονο είναι που δεν θα μπορέσεις να τον επιδεικνύεις ως τρόπαιο στις φίλες σου για να ζηλέψουν. αλλά δεν πειράζει, πάμε γι' άλλα...

και κάπου εδώ φτάνω στο σοβαρότερο-σημαντικότερο-εξεχούσης σημασίας θέμα (όπως θέλει ο καθένας ας το ονομάσει)

ΤΑ ΦΥΤΑ.

τα άτομα που βλέπεις και απλά θες να χτυπήσεις

και θεωρούμαι καλός άνθρωπος, έχω εξευμενίσει το κάρμα μου, έχω βρει την εσωτερική μου γαλήνη, κάνω γιόγκα και κουνγκ φου.

αλλά όταν τα βλέπω, ή μάλλον τα ακούω να πετάγονται στο μάθημα και δις χειρότερα να συμπληρώνουν τον καθηγητή και στο διάλειμμα να τον κατακλύζουν με τις ερωτήσεις τους, θέλω να τα σκοτώσω.

φιου. χαλάρωσα και μπορώ να συνεχίσω το θάψιμο.

το θέμα (πάλι βρήκε το δρόμο της αυτή η λέξη μέσα στο κείμενό μου--σε λίγο θα αρχίσω να τσακώνομαι με το πληκτρολόγιο) είναι ότι τα παιδιά αυτά δεν είναι απλώς διαβαστερά. ΕΙΝΑΙ ΦΥΤΑ. πρόκειται για αυτή την αντιπαθητική πάστα ανθρώπου, που καμιά σχέση δεν έχει με τις πάστες σοκολάτας, αλλά απλά και μόνο η συναναστροφή μαζί τους σου χαλάει το κέφι. σε ρίχνει 15 ορόφους διάθεση και μετά θες να διαπράξεις ποινικό αδίκημα πάνω τους.

αποκορύφωμα όμως είναι το γλείψιμο. ένα έχω να πω, συμβαίνει! και δεν θα προβώ σε περαιτέρω δηλώσεις. η λέξη "γλείψιμο" τα λέει όλα από μόνη της.

anyway, απευθύνω μια ερώτηση σε αυτά τα άτομα και σε όποιον άλλο νορμάλ άνθρωπο ξέρει να μου απαντήσει.

α) έχετε καταπιεί τον αστικό κώδικα και τα ξέρετε όλα από το α' εξάμηνο; (μια απλή αλλά αποτελεσματική λύση είναι να βάζετε ένα φελλό στο στόμα σας την ώρα της παράδοσης, όπως είχε προτείνει και μια καλή μου φίλη στο σχολείο)

β) πού στο διάολο τις κατεβάζετε ΟΛΕΣ αυτές τις απορίες και έχετε πάντα κάτι να ρωτάτε τον καθηγητή;

και κάπως έτσι λέω να τελειώσω το πρώτο ποστ για τη σχολή.

δεν τα λέω και όλα, να κρατήσω και ένα μέρος αυστηρώς για τον εαυτό μου.

ΑΑΑ και άλλο ένα μέρος για να σας το διηγηθώ σαν παραμύθι (χωρίς νάνους και λοιπές lame βλακείες-αν και η σχολή είναι η χαρά του κοντού :P ).

Υ.Γ. προειδοποίησα ότι θα ήμουν σκληρή, κακιά και άκαρδη. γιατί έτσι σας αρέσω :D

till next time,

so long

finally back _

2012-02-07T06:39:00.000-08:00

finally back. missed you too. free hug anyone? anyone?

μικρό ποστ
ξέρω, όχι σαν τα κατεβατά που γράφω συνήθως και κουράζω τα μάτια μου μπροστά στην οθόνη
και φυσικά όποιου τα διαβάζει (δουλοπρεπής υπόκλιση)

επειδή βλέπω ότι ΠΑΛΙ κινδυνεύω να χάσω τον ειρμό μου, πρέπει να μπω κατευθείαν στο θέμα
το θέμα είναι ότι σκέφτομαι να κάνω ορισμένες αλλαγές στο μπλογκ και να τα καταστήσω κατά τι πιο συγκεκριμενοποιημένο.
το θέμα είναι το θέμα.
στόχος μου, να κατασπαταλήσω το χρόνο των ανθρώπων που διαβάζουν αυτό το κείμενο.

σκοπός μου είναι να κατασταλάξω στο θέμα για το οποίο θέλω να γράφω και όχι απλά να γράφω γενικά και αόριστα ( αν και νομίζω πως στο τέλος πάλι εκεί θα καταλήξω)- anyways αξίζει μια προσπάθεια.

αν μη τι άλλο, μια προσπάθεια να αποδείξω στον ίδιο μου τον εαυτό ότι ΝΑΙ it'a alive (εγώ είμαι αυτή) και μπορεί να συγκεντρώσει τη σκέψη που πλανάται στο κεφάλι της σε μια ανάρτηση με ένα ορισμένο θέμα.
και πάλι βέβαια υπέπεσα σε σφάλμα.
και πάλι παρεκτράπηκα.

όμως, όποιος μ' αγαπάει για αυτό που είμαι, θα μου συγχωρήσει αυτές τις, θέλω να πιστεύω όχι και τόσο άστοχες, παρεκβάσεις του μυαλού μου.
γιατί μπορεί να μην δέχομαι πεισματικά να δώσω για δίπλωμα οδήγησης, αφού ΔΕΝ ΟΔΗΓΩ ΓΙΑΤΙ ΠΙΝΩ (don't tell my mom, dad and the rest of the family), αλλά η σκέψη μου τρέχει με ταχύτητα φωτός και δεν με φτάνει κανείς.
και κάπως έτσι βγήκα για άλλη μια φορά από το θέμα (αυτή τη φορά επίτηδες) για να ισχυροποιήσω τη θέση μου. ότι δηλαδή ΕΠΕΙΓΕΙ μια βαθύτερη αναζήτηση του θέματος και της ουσίας των πραγμάτων -όπως φυσικά και της ουσίας αυτού του μπλογκ- μπας και βγάλουμε επιτέλους νόημα να ξεκαθαρίσουμε τι γίνεται στο μπερδεμένο μου μυαλό...

και τονίζω ότι δεν χρειάζομαι ψυχανάλυση ή ψυχίατρο ή κάποια άλλη μορφή ανθρώπινης επαφής.
I have plenty.

και φτάνοντας τελικά στο λόγο για τον οποίο έγραψα την παρούσα ανάρτηση, λέω για λίγο καιρό να δοκιμάσω ως OBSERVER να παρατηρήσω και να καταγράψω μερικά πράγματα από τη φοιτητική μου ζωή.

προειδοποίηση : ενδέχεται στην πορεία αυτής της καταγραφής να φανώ κακιά σε ορισμένα άτομα που ίσως και να μην με ξέρουν τόσο καλά. όμως έχω να πω ότι το κάνω για το καλό της ανθρωπότητας.

Υ.Γ.1 Μάλλον είμαι η μόνη και όλοι θα με κοροϊδεύουν, αλλά δεν με λένε Ελένη ούτε Μικρή-Ελένη, για να κάτσω να κλάψω, επομένως θα το πω να φύγει από πάνω μου.

Έχω τρομάξει με αυτή τη βροχή! ορίστε, το 'πα και ξαλάφρωσα!

Υ.Γ.2 Σιγά που θα ήταν μικρό το ποστ, όπως προανήγγειλα στην αρχή.
Συμπέρασμα. ΠΟΤΕ ΜΗ ΜΕ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ

αναμονή

2012-01-24T06:56:00.001-08:00

WE ARE SORRY TO INFORM YOU THAT (NOT OUR KITCHEN-R.C) BUT OUR BLOG IS UNDERGOING SOME MAINTENANCE :D BE WITH YOU VERY SOON

:@

2011-10-09T15:58:00.000-07:00

SO FED UP WITH THE RAIN

CAN YOU PLEASE STOP IT?

RIP STEVE JOBS

2011-10-06T04:41:00.000-07:00

"O θάνατος είναι μάλλον η καλύτερη εφεύρεση της ζωής. Είναι ο παράγοντας που διαιωνίζει τη ζωή. Ξεκαθαρίζει το παλιό και κάνει χώρο για το καινούργιο. Το νέο τώρα είστε εσείς, αλλά κάποια μέρα, όχι πολύ μακριά από σήμερα, θα γίνετε οι γέροι που προορίζονται να φύγουν."

-Steve Jobs

RIP Steve Jobs, thank you for Apple, Pixar and Toy Story :D

Υποσχόμαστε να είμαστε πάντα αχόρταγοι και τρελαμένοι
Στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα

-.-

2011-10-03T08:53:00.000-07:00

ΠΡΟΣΕΧΩΣ

Τo CityGirl ξαναχτυπά!
αντικείμενο: τα μηχανάκια στα πεζοδρόμια
BE PREPARED

MOVIE PROJECT (1.)

2011-09-29T16:43:00.000-07:00

29.9.2011

SCREAM 4
Rating: 6/10 (I'm feeling generous, in favour of the previous 3 movies)

I've finally had enough with Sidney Prescott! I'm tired of watching her escape and survive all those scary attacks. Just die or at least leave the country! Why do you always have to come back? And seriously, why does every single person want to kill her? I mean, what is so special about her?
ok, I am overreacting...I don't hate her, I sympathise her. But why do you have to make 4 movies with people wanting to hurt her?
My ideal ending would be the revelation that the ghost face killer IS Sidney Prescott! That would be genuine, I guess, or at the very least unexpected!
Anyway, after 3 movies there aren't enough you can write about a woman's life, who is being stalked and attacked for -10- years now.
Just expected more, but ok. I love the mask.

MOVIE PROJECTS

2011-09-29T16:41:00.000-07:00

Just thought it best to give you the heads up.

I'm pulling out something really great (for me), because I'm very keen on cinema!

I am planning to watch 60 movies of various genres.

And because I have trouble deciding which one to watch at each time, I made myself a bottle! IN this bottle there are little post-it notes with the titles of the movies I want to see and ON this bottle there is a tabel with the genres of the containing movies. Each genre has its own colour.

Green is for comedy.

Pink is for romance.

Yellow for adventure, crime and fiction.

Blue is for drama and history.

And orange stands for horror and thriller.

So, stay tuned.

^_^

2011-09-28T10:18:00.000-07:00

A drop in the ocean,

A change in the weather,

I was praying that you and me might end up together.

It's like wishing for rain as I stand in the desert,

But I'm holding you closer than most,

'Cause you are my heaven.

-Η- στιχομυθία

2011-09-27T01:58:00.000-07:00

- Σήμερα είδα στον ύπνο μου ότι έτρωγα ένα σταφύλι με άπειρα κουκούτσια. Λες να πεθάνω?
- Δεν ξέρω, πάντως αν θες σταφύλι έχει στο ψυγείο!
ΜΟΜ

TAXI DRIVER

2011-09-26T16:29:00.000-07:00

Το CityGirl ξαναχτυπά

(ας συμφωνήσουμε κατ' αρχάς ότι αυτό θα είναι το κωδικό μου όνομα, σαν alias του μασκοφόρου εκδικητή που καταγγέλλει τα κακώς κείμενα)

οκ? -οκ

Το σημερινό ποστ θα είναι σύντομο (γιέι), γιατί όπως μου έχει πολλάκις υποδειχθεί, τα μακροσκελή ποστ κουράζουν τον κόσμο.

SO, I'll cut to the chase!

Ήμουν λοιπόν στο τρόλεϊ...(ξέρω, περίεργο να λειτουργεί εν μέσω ατελείωτων απεργιών).

Φτάνει λοιπόν το καλό το τρόλεϊ στην πλατεία Συντάγματος και εκεί που είναι μπροστά στη στάση και έτοιμο να φρενάρει για να αποβιβαστούν τα καημένα τα ανθρωπάκια, (σασπένς παρακαλώ) τσοοοοουπ... να σου ένα ταξί.

Έλα όμως που δεν ήταν ένα αλλά εκατόν 1 (παραθέτουμε το νούμερο για έμφαση-101).

ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά στη στάση βλέπεις μια κατακίτρινη ουρά από ταξί, που με πρόφαση την πιάτσα που ο Θεός μόνο ξέρει πότε και γιατί τοποθετήθηκε στο συγκεκριμένο σημείο, θεωρούν σωστό και δεόν να παρκάρουν τις αμαξάρες τους σε 4απλή σειρά στη μέση του δρόμου, αδιαφορώντας που στην ουσία εμποδίζουν την πρόσβαση στην οδό Καραγιώργη Σερβίας (βλέπε δεξιά του Public).

Συγχύστηκα και δεν έχω φτάσει ακόμα στο ψητό.

Το ψητό λοιπόν είναι ότι, όταν ο οδηγός του τρόλεϊ απευθύνθηκε σε έναν από τους -ευγενέστατους- οδηγούς των παρκαρισμένων ταξί ζητώντας του να απομακρύνει το όχημά του για να φτάσει στη στάση και να μην βγουν οι κεραίες από τις γραμμές πάνω, ο "κύριος" με το octavia του απάντησε απλώς: ΟΧΙ.

"ΟΧΙ" να κραυγάσεις στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου, όταν θα απωθείς σμήνη εισβολέων. Όταν σου ζητάει ο άνθρωπος να φύγεις για να περάσει με το τέρας όγκου που οδηγεί (το οποίο τυχαίνει να μεταφέρει και άλλα πενήντα άτομα μέσα), τσακίσου στην άκρη!

Αυτή θα ήταν η δική μου εξοργισμένη απάντηση, λόγω συσσωρευμένης αγανάκτησης προς την κίτρινη φυλή και τις αυθαιρεσίες τους.

Εν τούτοις, ο οδηγός του τρόλεϊ κατέβασε το κεφάλι, κατέβασε και τις κεραίες και συνέχισε το δρόμο του με το diesel του αυτοκινήτου.

Στο δρόμο που εγύριζα, δεν είδα μια αλεπού! Προς μεγάλη μου χαρά είδα ένα ευλογημένο περιπολικό που έκοβε κλήση σε κάθε έναν σταθμευμένο ταρίφα και μαντέψτε τι... αναγαλλίασα!!

Ψώνια στο καμπαναριό (***)

2011-09-24T10:08:00.000-07:00

Black + white = grey
clouds in the sky = grey
rain on the dirt = grey
ashes after fire = grey

But when it comes to clothes GREY is O.K.

Grey λοιπόν, εξού και η γραμματοσειρά που είναι γκρέι, σαν το φόρεμα παραδίπλα (stunning δεν μπορείτε να πείτε)---->

" VALENTINO αγάπη μου και βρες λεφτά να τ' αγοράσεις.
όχιιι, δεν με νοιάζει! σου πάει πρέπει να το πάρεις, γιατί αν δεν το πάρεις εσύ θα το πάρει η διπλανή και θα σου πουλάει μούρη πιο ακριβή από το ύφασμα και την κλωστή ΚΑΙ το brand του κομματιού από δω.

τι? δεν έχεις λεφτά? καλέ χαλαρά, σου έχω τη λύση. Βγάλε την κάρτα του Attica που είναι και reward. δεν ξέρεις τι είναι reward. Θα σου πω εγώ. Reward αγαπητή μου σημαίνει ότι εσύ θα μας ακουμπήσεις 4.000 και μάντεψε... την επόμενη φορά που θα έρθεις να σε κλέψουμε σου κάνουμε δώρο 2% από τα λεφτά που σου φάγαμε στην προηγούμενη αγορά!

ναι, ξέρω, είναι πολλά τα λεφτά! αλλά σιγά, λες και θα την πληρώσεις ποτέ την καρτούλα. Έτσι κι αλλιώς εδώ είναι Αθήνα και όχι Άνω Ραχούλα. Πρέπει να είσαι in, fabulous, stylish, ακριβή ρε παιδί μου. Το κόστος δεν μετράει. Όλοι το κάνουν. Ούτως ή άλλως είναι γνωστό:
-Μαζί τα φάγαμε-. "

Συμπαθέστατος λόγος από μια συμπαθέστατη υπεύθυνη, που προσφέρει απλόχερα και οικειοθελώς μια εξίσου συμπαθέστατη παρουσίαση της παρούσης κατάστασης σε αυτή τη σάπια και GREY χώρα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν μου έτυχε, αλλά ήταν το μόνο παράδειγμα που μπορούσε να σκιαγραφήσει τόσο περιεκτικά και ρεαλιστικά τόσο το χάος που επικρατεί στη μικρή καταναλωτική μας κοινωνία (κοίτα ποιος μιλάει ξέρω 'γω), όσο και το χάος που μαίνεται στο μυαλό-κουκούτσι του μέσου Έλληνα, γιατί ας συμφωνήσουμε ότι ο παραπάνω ΜΟΝΟΠΛΕΥΡΟΣ "διάλογος" διεξάγεται κατά προσέγγιση επί μονίμου βάσεως στα περισσότερα εμπορικά πολυκαταστήματα της χώρας (αν όχι του πλανήτη). Και λέω της χώρας, παρόλο που πιστεύω ότι ΠΑΝΤΟΥ το ίδιο αίσχος παίζει, αλλά εγώ εδώ γεννήθηκα, εδώ μεγάλωσα κι εδώ θα με πεθάνουν.

As I was saying πριν με διακόψω, το εν λόγω περιστατικό ενσαρκώνει τα μύρια όσα κακά που αφήσαμε να συμβούν στη χώρα μας (ναι, και εγώ συγκαταλέγομαι στους υπαιτίους και εσύ που το διαβάζεις, γιατί δεν τους πετάξαμε τα διαφημιστικά στη μούρη με ύφος απαξιωτικό και βαθύτατα προσβεβλημένο).

EXHIBIT NO. 1
valentino.
Ποιος είσαι κύριε, που θα πουλάνε το φόρεμά σου 4.000+ ?
Από τι είναι δηλάδη φτιαγμένο, γιατί μου φαίνεται ότι το δικό μου το φτωχό μυαλό αδυνατεί να συλλάβει την υπεροχότητα, το μεγαλείο και την μοναδικότητα του υλικού με το οποίο το έραψες.
Με τι κλωστή το μάνταρες και το καθιστά τόσο απλησίαστο? Μήπως έκλεψες τρίχες από την ασημιά ουρά του μονόκερου, τις έπλυνες στη λίμνη των δακρύων με τις άπειρες ψυχές κάτω από το φεγγαρόφωτο τις πανσελήνου?
Και το σχέδιο? Να υποθέσω το σοφίστηκες δίπλα στο νεκροκρέβατο της μάνας σου μια μέρα πριν πεθάνει?

Όχι φίλε μου, κι εγώ ράβω. Μπορεί το γαζί να μου βγει λίγο στραβό αλλά θα το φτιάξω και μάντεψε - - όχι με 4.000 ευρώ !

EXHIBIT NO. 2
short reference να μην της κάνουμε και τη χάρη-- διπλανή ψωνάρα
ξεκόλλα φιλενάδα, δεν κερδίζεις και τίποτα εδώ που τα λέμε
(λόγια που στάζουν μίσος από μια γλώσσα πράσινη από τη ζήλια)
Είσαι ~~ξεγραμμένη.~~

EXHIBIT NO. 3
εις διπλούν παρακαλώ: money business
"Δεν έχουμε λεφτά" -- Εμένα μια ερώτηση μου έρχεται κατευθείαν στο μυαλό.
"Δουλεύετε;"
" Όχι" και προσθέτω εγώ με την κακία μου να σπάει το θερμόμετρο "Προς Θεού"
"Τότε πού να τα βρείτε τα λεφτά; Περιμένετε ειλικρινά να πέσουν από τον ουρανό;" Τι άλλο δείγμα μοιρολατρίας χρειάζεται να μνημονεύσουμε πια δηλαδή?
Αν θες χρυσή μου να αγοράσεις valentino και τα συναφή, πιάσε μια δουλειά. Αλλιώς μην το δοκιμάζεις καν το ριμάδι το φόρεμα, είναι πειρασμός!
Και μη νομίζεις ότι η Attica Reward ή όποια άλλη κάρτα θα σε σώσει!

Και για να αντικρούσω και το επόμενο επιχείρημά σου, επειδή είμαι ασύγκριτα πιο έξυπνη, ή μάλλον ξύπνια και σε επαγρύπνηση, όλοι οι άλλοι ΔΕΝ τα βρίσκουν τα λεφτά να τ' αγοράσουν αυτά που εσύ νομίζεις ότι στερείσαι.
Πολύ απλά τα κλέβουν. Άλλοι τα κλέβουν στο δρόμο, άλλοι από τις τράπεζες και άλλοι από έναν (μπορεί και παραπάνω) όχι ανίδεο ούτε ανυποψίαστο, αλλά αδιάφορο λαό, σαν κι εμάς, που δικαιολογία δεν έχουμε αφού μελέτες έχουν αποδείξει την επινοητικότητα και την εφευρετικότητα των Ελλήνων.
Κλέφτες υπήρχαν πάντα στην Ελλάδα και δεν αναφέρομαι μόνο στο ριφιφί. Κλοπή υπήρχε και στα αρχαία χρόνια, με περίτρανη απόδειξη την "απόσπαση" των χρημάτων του Ταμείου των Συμμάχων από τους Αθηναίους. Βέβαια και τότε συγκαλύφτηκε το ανόμημα, ή καλύτερα επικαλύφτηκε από τη λαμπρότητα του Παρθενώνα, που οικοδομήθηκε δαπάνη των κλεμμένων χρημάτων.
Έτσι λοιπόν και σήμερα, ξέρουμε ότι μας περιβάλλουν κλέφτες. Είτε είναι τσαντάκιδες, είτε είναι άπληστοι εργαζόμενοι που παίρνουν λεφτά κάτω από το γραφείο, είτε είναι shoppaholic νοικοκυρές σε απόγνωση, είτε είναι χοντροί πολιτικοί.

Το χειρότερο απ' όλα όμως είναι ότι τους συγχωρούμε μαζί με την κλεψιά και την ξεδιαντροπιά. Και κάπως έτσι φτάνουμε αναψοκοκκινισμένοι στο τέταρτο έκθεμα για χλευασμό.

EXHIBIT NO. 4
"ΜΑΖΙ ΤΑ ΦΑΓΑΜΕ"
Εσύ σίγουρα τα έφαγες εξαργυρωμένα σε ΤΟΝΟΥΣ κοκορετσιού και αστακών.
Γιατί μόνο ένας χοντρομπαλάς αλήτης σαν εσένα θα μπορούσε να διαλέξει από την πληθώρα του ελληνικού λεξιλογίου ακριβώς τη λέξη "φάγαμε". Τόσο βαθιά σφηνωμένο είναι το φαΐ στο άδειο μυαλό σας κύριε Αντιπρόεδρε της Κυβέρνησης, που υποσυνείδητα το εντάσσετε σε κάθε είδους συμφραζόμενα. Η επιστημονική λοιπόν λύση στο πρόβλημά σας είναι να σταματήσετε να σκέφτεστε με τη ΜΠΑΚΑ σας!
Υ.Γ. Συμβουλευτείτε την κα. Διαμαντοπούλου για τον εμπλουτισμό του λεξιλογίου σας.

Και πες βρε αδερφέ ότι παραβλέπεις ΟΛΑ τα παραπάνω, πράγμα αδύνατον αλλά λέμε τώρα. Αυτό που δεν γίνεται να αγνοήσεις αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος φυσικά είναι η φυσικότητα με την οποία ο γνωστός άγνωστος κύριος από πάνω ξεστόμισε αυτές τις "βαριές κουβέντες".
Δεν ντρέπεστε κύριε που κλέβετε, δεν ντρέπεστε και να το διαλαλείτε?
Πόσο ασφαλής νοιώθετε πίσω από ένα σάντουιτς και μια παραγραφή και πόσο υπεράνω του νόμου? Πόσο υπεράνω των θεσμών και των ηθικών αξιών?
Γιατί δεν διστάσατε πριν παραδεχτείτε στο πανελλήνιο ότι είστε ένας εγκληματίας του χειρίστου είδους, αφού μάλιστα η κλοπή είναι πλημμέλημα? Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, μάλλον η περίπτωσή σας πρόκειται για κακούργημα.

Το μόνο μου σχόλιο είναι: ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ.-

Αλλά βέβαια, τι να περιμένεις από μια γενιά ανθρώπων που τυχαίνει να είναι κλέφτες από κούνια! Το έκαναν οι πατεράδες τους, το έκαναν και οι παππούδες τους! Η κλεψιά του είναι δευτέρα φύση...

NEVER MIND.ALWAYS MIND.
Για να ξεφύγουμε από αυτό το ζοφερό κλίμα...... κι επειδή ΟΛΑ κάτι σημαίνουν και επιτελούν ένα σκοπό (τελεολογική εξήγηση του κόσμου από τον Αριστοτέλη και άπειρα άλλα λαμπρά μυαλά, αν και τον πρώτο δεν τον πολυσυμπαθώ -μην τα ρωτάτε Φιλοσοφικός Λόγος Γ΄ Λυκείου- πάντως τον παραδέχομαι), έτσι και η επιλογή του ΓΚΡΙ χρώματος για το ποστ συμβολίζει την άχαρη γκριζαδούρα της Αθήνας.
Συμβολίζει τους αμέτρητους τόνους τσιμέντου Ηρακλής - στηρίζουμε την ελληνική βιομηχανία πρώτα απ' όλα- που ξοδεύτηκαν για να φιλοτεχνηθεί αυτό το ΑΙΣΧΟΣ με επιείκεια.
Συμβολίζει την εικόνα που αφήνει στους άμοιρους τουρίστες η πόλη του πολιτισμού (λέμε τώρα).
Συμβολίζει την κακο-μπαλωμένη άσφαλτο στους εθνικούς μας δρόμους.
Τέλος, συμβολίζει αυτό το σιχαμένο γκρίζο νέφος, που θα πέσει και θα μας πλακώσει.

Ναι, την αγαπώ την Αθήνα, αλλά παράλληλα την απεχθάνομαι. Δεν θα μπορούσα να μείνω αλλού σε αυτό τον κόσμο, ίσως γιατί έχω καλά βολευτεί, αλλά δεν χωνεύω αυτό το απαίσιο Γκρι της.
Πολλά πράγματα δεν χωνεύω και γίνομαι σπαστική. Αλλά τουλάχιστον νομοτελειακά αυτός είναι ο ΛΟΓΟΣ και ο ΣΚΟΠΟΣ της ύπαρξής μου.

You KNOW you love me
XOXO

CityGirl

COLD

2011-09-23T18:42:00.000-07:00

I think that I never liked the cold. I may haveenjoyed it over the years, but I most definitely never have liked it.

All I mean is that it brings back memories of faded dreams, things I could chase, butwere blown in the wind. Dreams travelling in the mid-fall air like maple leaves.Dreams beautiful that twisted into revolving nightmares, like those warm orangeleaves, that slowly turned brown.

That same wind that took away the faces of people I usedto know once. People so beautiful like the afternoon chills. The same people,with whom I once shared a warm and safe hug. And now those people are goingaway.

Going away like the places we used to hide together. Likethe shelters we shared, that today are ruins.

The cold brings back fears. Those same fears we usedto run from together. Fears so ominous that cannot be ignored, fears so vividthat can only be explored.

And I ask myself, how am I going to face them alone? Ionly tolerated the cold when I knew I was safe.Maybe I was, maybe I wasn’t. At least I had the illusion.

That old sweater made me feel safe, but cold took itaway. Time wore it down and it melted away. Those strong arms made me feelsafe, but time grew us apart.

I don’t likethe cold because it takes away those reassuring memories, that soften the painof the past, ease the troubles of the present and promise the future.

the woman in black

2011-09-22T08:49:00.000-07:00

during afternoon tea there’s a shift in the air,
a bone trembling chill that tells you she’s there

there are those who believe the whole town is cursed,
but the house in the marsh is by far the worst

what she wants is unknown but she always comes back,
the specter of darkness, the woman in black.

-awaiting the chill

-FIRST- TIME IS A CHARM

2011-09-14T11:09:00.000-07:00

This is my very very first project EVER
(maybe except for the clothes I used to sew for my Barbies some years ago)

So, yesterday I opened my wardrobe just to inspect what piece of clothing I'm still missing for fall and that's when I noticed that I did not have a dark skirt to match my brand new sweaters (blue, grey, gold).

And it came to me: I'll make my own !! I went out in search of my supplies and after 3 hours of hard work, that's what I came up with !

hope you like it :D
thank you dana-made-it.com for the great tutorial

STATED :

2011-09-11T13:36:00.001-07:00

“Fashion is not something that exists in dresses only. Fashion is in the sky, in the street, fashion has to do with ideas, the way we live and what is happening”

Coco Chanel

^^

2011-09-10T07:04:00.001-07:00

-don't you want to know why?
-you just killed four innocent people. you're evil. you enjoy death. I hope you enjoy your own.

-Horatio

....

2011-09-09T09:22:00.001-07:00

freedom is light, under any moon

WHAT IF

2011-09-05T11:38:00.000-07:00

what if...

I told you I was crazy
I said I didn't care
I hoped for rain to pour down
I ran screaming your name

what if...

I call you selfish someday
I lose my mind like that
I figure out I love you
- - -
And you no longer love me back

Ιστορίες γι' αγρίους

2011-09-05T11:11:00.000-07:00

Μπαμπά, πού τελειώνει ο ουρανός;

ενθαρρυντική απάντηση: εκεί που αρχίζει η φαντασία σου

ωμή απάντηση: δύο στενά πιο κάτω

αποστομωτική απάντηση: δεν υπάρχει ουρανός

απαισιόδοξη απάντηση: δεν ξέρω πού, ξέρω πότε.το 2012

αδιάφορη απάντηση: τι με νοιάζει;

ρομαντική απάντηση: ουρανός είσαι εσύ και μόνο εσύ καθορίζεις από πού αρχίζεις και πού θα τερματίσεις

** διευκρίνιση: πρόκειται για προσωπική αναζήτηση και όχι επιστημονική θεωρία γύρω από το ουράνιο στερέωμα!!

Σύμφωνα με τις πεποιθήσεις των ανθρώπων κατά το Μεσαίωνα, αφού η Γη είναι ένας κυκλικός δίσκος - πάνω στον οποίο πατάμε κι εμείς και χωρίς τη βαρύτητα, θα έγερνε ο δίσκος, θα πέφταμε κι εμείς-, ο ουρανός με τ' άστρα θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί έναν ακόμα κυκλικό δίσκο ( γαλανό αυτή τη φορά ), που θα αιωρείτο πάνω από την επίπεδη Γη. Η Γη λοιπόν, έχοντας μεγαλύτερη μάζα και βάρος από τον ουρανό, που δεν είναι τίποτα παραπάνω από καθαρό αεράκι, αστεράκια και σύννεφα, ασκεί μεγάλη ελκτική δύναμη σε αυτόν με αποτέλεσμα να τον διατηρεί σταθερό από πάνω της χωρίς σκαμπανεβάσματα.

Και λέω εγώ τώρα, που ούτε φυσική ξέρω ούτε φιλόσοφος είμαι : κι αν η Γη μια μέρα ξυπνήσει και έλξει τον ουρανό προς εκείνη με μεγαλύτερη δύναμη από τη συμφωνημένη, τι εμποδίζει τους δύο κυκλικούς δίσκους από το να κλείσουν σαν σάντουιτς με εμάς τα ανθρωπάκια μέσα? εγώ πάντως όχι.

ΆΡΑ, πάει αυτή η θεωρία! Next please...

Η Γη είναι σφαιρική, όπως αποδείχθηκε περίτρανα ύστερα από χρόνια μελέτης και διαμφισβήτησης, ακόμα και αν πρώτα χρειάστηκε να υποφέρουν τα πάθη του Χριστού οι επιστήμονες που το υποστήριζαν.

Ίσως λοιπόν ο ουρανός να είναι κάτι σαν περίβλημα, που αγκαλιάζει τη Γη σαν ένα πέπλο και την ντύνει με το πιο όμορφο γαλάζιο, μπλε και μωβ χρώμα. Ίσως να είναι ένα ωραίο και ζεστό, αφράτο μπλε πλεκτό πουλόβερ, που μας τυλίγει όταν κάνει κρύο. Ίσως πάλι και να μην είναι τίποτα.

Ίσως το τι είναι επιτέλους αυτός ο ουρανός να το ορίζουμε εμείς. Ίσως τα χρώματα και τα σχήματα που βλέπουμε πάνω του να τα καρφιτσώνουμε τελικά εμείς εκεί με τη φαντασία μας. Μπορεί όλα αυτά να βρίσκονται στη σφαίρα της φαντασίας μας. Αλλά γίνεται να μοιραζόμαστε όλοι την ίδια φαντασία. κι αν ναι, ποιος, έξω από τη δική μας συμβατική φαντασία, μπορεί να δει τον ουρανό με άλλα μάτια? εγώ πάντως όχι.

Ίσως ο ουρανός να τελειώνει κάπου, ίσως πουθενά. Εγώ δεν είμαι τίποτα μπροστά του για να πω: να, εδώ τελειώνει. Δεν είμαι στο Τruman Show να ανοίξω μια πόρτα και να βγω από τον τεράστιο θόλο που έχει πάνω ζωγραφισμένα συννεφάκια. Η αλήθεια είναι ότι νοιώθω πολύ μικρή και απειροελάχιστη μπροστά στον ουρανό για να μιλήσω με σιγουριά γι' αυτόν.

Μένω συνεπώς στα "ίσως" μου. Γιατί, ίσως ο ουρανός να τελειώσει το 2012, αν τελειώσουμε κι εμείς. Ίσως όμως και να μην τελειώσει ποτέ.

Εγώ δεν ξέρω και ποτέ δεν θα μάθω. όχι γιατί δεν θα το ανακαλύψουμε κι αυτό μια μέρα, σαν όλα τα άλλα τέως-αναπάντητα ερωτήματα του Σύμπαντος. ΑΛΛΑ επειδή εγώ είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως.

LONGINGS

2011-09-05T09:51:00.000-07:00

I long for somewhere to belong…
For someone to belong to…
For some place to call home…
I long for better days, when you’ll belong to me

desire -.-

2011-09-05T09:40:00.000-07:00

funny thing about desire, you never know you had it in you until you want some things so bad you do crazy things to have them. or you do nothing and then, seconds – minutes – hours – days – weeks -months – years later , when you’ve already lost the thing you most desired, you finally sit down and say to yourself : what the fuck???

(NEARLY) UNSEEN MUSHROOM

2011-09-05T09:11:00.000-07:00

life springing in the most amazing places!

“ Αν μπορούσαμε να δούμε καθαρά το θαύμα ενός και μόνο λουλουδιού, θ’ άλλαζε όλη μας η ζωή” – Βούδας

Σκασμένη από ούτε-κι-εγώ-θυμάμαι-τι, κλωτσώντας ένα τσίγκινο κουτάκι κόκα κόλα που έτυχε να βρεθεί στο δρόμο μου (δείγμα γυφτιάς για το γελοίο τύπο που το πέταξε κάτω και όχι στον κάδο γύρω στα 10 εκατοστά από το χέρι του) μια σκέψη έρχεται να σφυροκοπήσει το μυαλό μου : βάλε φωτιά και κάψτα όλα!!

Όχι, δεν είμαι τρελή. Όχι, δεν είμαι ούτε πυρομανής. Ούτε καν απαισιόδοξη. Είμαι απλά αγανακτισμένη. Απλά πολύ πολύ κουρασμένη με αυτό το χαζό κόσμο, στον οποίο ό,τι χτίζεις τη μέρα, γκρεμίζεται εν μία νυκτί 10 φορές πιο γρήγορα από το γεφύρι της Άρτας!

Τίποτα δεν δείχνει να γεννιέται πια. Ούτε παιδιά, ούτε ιδέες, ούτε ιδανικά. Μόνο αντιαισθητικές (και παράνομες) κατοικίες και αδέσποτα σκυλιά. Όλα τα άλλα έχουν παραδοθεί στη φθορά του χρόνου και -φυσικά- του ανθρώπινου χεριού. Τι άλλο μένει λοιπόν, αν όχι η φωτιά ?

Και τότε το είδα στην άκρη του πεζοδρομίου! Η λάμψη στο σκοτάδι. Ένα ΜΑΝΙΤΑΡΙ !

Δεν πρόκειται για τίποτα άλλο παρά για έναν μύκητα. Και μάλιστα για έναν ασήμαντο μύκητα, όχι κανένα μανιτάρι του γένους Amanita muscaria ή Μορχέλα Τασμανίας…όχι. Το εν λόγω μανιτάρι ήταν ένα παρακατιανό μανιταράκι του δρόμου, το είδος που λίγοι μελετούν και το χρώμα που λίγοι προσέχουν.

Κι όμως! Αυτό υπάρχει, κάπως γεννήθηκε και κάπως θα επιβιώσει ακόμα και χωρίς τη δική μας προσοχή. Και κάπως φυσικά θα πεθάνει, θα έχει ζήσει όμως. Γιατί τελικά η ζωή ξεπετάγεται σε ανύποπτο χρόνο και πάντα από κει που δεν το περιμένεις. Θέλεις για να σε ξαφνιάσει? Θέλεις για να σε αλλάξει και να σε μεταπείσει? Να σε κάνει να πιστέψεις σε πράγματα που έχεις πια ξεγράψει, να σου δώσει μια στάλα ελπίδας βρε αδερφέ ότι υπάρχει στον ήλιο μοίρα και για σένα ? Κάτι τέτοιο συνέβη και με μένα. Ένα αυτοδημιούργητο μανιτάρι του δρόμου μου έδωσε δύναμη και θέληση να προσπαθήσω να αφήσω κι εγώ το στίγμα μου σε αυτό τον κατά τ’ άλλα όμορφο κόσμο.

Με έκανε να θέλω στ’ αλήθεια ΝΑ ΖΗΣΩ :D